Lutherbibel, czyli Biblia Lutra, jest na obszarze niemieckojęzycznym pomnikiem kultury, ale przede wszystkim żywym tekstem Pisma Świętego. Luter nie posługiwał się Wulgatą jako pierwowzorem, ale opierał się na tekstach oryginalnych. Język tłumaczenia nie był wypadkową dialektu zrozumiałego dla ograniczonego grona odbiorców, a bazował na języku niemieckim używanym w saksońskiej kancelarii książęcej w Miśni, który był powszechnie zrozumiały. Luter nie poprzestawał na języku biurokratów, ale podsłuchiwał rozmowy prowadzone na targach przez zwykłych ludzi tak, aby tłumaczenie było czytelne dla ludzi niezależnie od ich statusu społecznego. Zasada hermeneutyczna Lutra i jednocześnie wskazówka dla tłumaczy była prosta: „Trzeba słuchać matek na drogach, dzieci w uliczkach, pytać przeciętnego człowieka na rynku i jemu też na pysk (dosł. mordę/ryj) patrzeć, przysłuchiwać się jak oni mówią i według tego tłumaczyć.” Dzięki takiej metodologii pojawiły się w tłumaczeniu słowa i zwroty powszechnie znane i większość z nich do dziś funkcjonuje w języku niemieckim – to dzięki Lutrowi w niemieckim do dziś funkcjonują takie pojęcia jak Abendland (okcydent) czy wyrażenia „rzucać perły przed wieprze” czy znane wyrażenie z początku Ewangelii Łukasza słowa „I stało się w owe dni…”. Przykładów jest mnóstwo. Do tego dochodzą liczne wyrażenia idiomatyczne.

Język użyty w Lutherbibel stał się punktem odniesienia nie tylko dla późniejszych rzymskokatolickich tłumaczeń, ale i dla słynnych Braci Grimm, autorów bajek i Słownika Niemieckiego, ojców germanistyki, czy Johanna Wolfganga v. Goethego. Lutherbibel była przez kilkaset lat nie tylko elementarzem wiary, ale i języka niemieckiego. Dzięki drukowi koszty produkcji znacznie spadły i stopniowo każda parafia, a później i każde gospodarstwo mogło pozwolić sobie na zakup Biblii Lutra. Każdy mógł ją czytać indywidualnie bez kościelnego nadzoru, rozważać i używać do domowych nabożeństw.